AD PASCENDUM PDF

Posts about Ad Pascendum written by catholicsensibility. The motu proprio, Ad Pascendum “Containing Norms for the Order of Diaconate,” includes a long unnumbered introduction. For the sake. The exercise of the office of deacon enabled those who were to become priests to give proof of themselves, to display the merit of their work.

Author: Shazuru Vusho
Country: Anguilla
Language: English (Spanish)
Genre: Photos
Published (Last): 1 February 2004
Pages: 264
PDF File Size: 18.45 Mb
ePub File Size: 16.38 Mb
ISBN: 382-5-29497-142-7
Downloads: 15120
Price: Free* [*Free Regsitration Required]
Uploader: Dazragore

AAS 57pp. Iam inde ab ipsa Apostolorum aetate eminet inter illa ministeria et conspicuus apparet Diaconatus, qui in Ecclesia magno semper in honore habitus est. Quod quidem expressis verbis testatur S. Paulus Apostolus sive in epistula ad Philippenses, ubi non modo Episcopis sed etiam Diaconis salutem nuntiat Cf Phil 1, 1sive in litteris ad Timotheum datis, quibus Diaconorum illustrat dotes et virtutes pernecessarias, ut ii proprio ministerio digni comprobentur Cf 1 Tim 3, Prisci deinde Ecclesiae scriptores, dum praedicant Diaconorum dignitatem, non omittunt, quominus animi ornamenta ac virtutes simul extollant, quae ad idem exsequendum ministerium postulantur, scilicet erga Christum fidelitatem, morum integritatem, Episcopo obtemperationem.

Ignatius Antiochenns Diaconi officium nihil aliud esse asseverat quam ministerium Iesu Christi, qui ante saecula apud Patrem erat et in fine apparuit Ad MagnesiosIV, 1: Patres Apostolicied.

Diaconate Ministry: Ad Pascendum – English Translation

FUNK, 1, Tubingae,p. Pascednum autem et Diaconos, qui sunt ministri mysteriorum Iesu Christi, omni modo omnibus placere. Polycarpus Smyrnaeus Diaconos adhortatur, ut sint continentes in omnibus, misericordes, seduli, incedentes iuxta veritatem Domini, qui omnium minister factus est Epist. Patres Apostolicied F.

Auctor vero operis, quod Didascalia Apostolorum inscribitur, verba Christi commemorans: Ita ergo et vos Diaconos oportet facere, ut, si necessitas vos exegerit et animam pro fratre ponere per ministerium vestrum, ponatis. Si ergo Dominus coeli et terrae nobis serviit, et omnia passus est, propter nos et sustinuit, quomodo non magis nos oportet hoc facere pro fratribus, quia imitatores eius sumus et locum Christi sortiti?

Didascalia ApostolorumIII, 13, Didascalia et Constitutiones Apostolorumed. Praeterea priorum saeculorum auctores, dum ministerii Diaconorum momentum animis inculcant, copiose etiam explicant multiplicia et gravia munera iis concredita, atque aperte declarant, quantum auctoritatis apud christianas communitates consecuti sint et quantopere ad apostolatum contulerint. Episcopo Diaconus praesto est, ut omni deserviat populo Dei curamque gerat infirmorum atque inopum Cf Traditio Apostolica39 et Pasxendum Tradition Apostolique de Saint Hippolyte.

Essai de reconstitution par B. Iesu ChristiI, 38; ed. Officium insuper ei mandatur, ut aegris domi decumbentibus sacram Eucharistiam deferat Cf S. Pascendjm ChristiI, Diaconali autem officio exercendo, qui presbyteri futuri erant, illud sui experimentum ac Taborum merita praebebant atque eam praeparationem acquirebant, quae ad sacerdotalem honorem ac pastorale officium consequendum expetebantur. Progredientibus vero aetatibus disciplina ad hunc spectans ordinem sacrum immutata est.

Firmius quidem factum est vetitum ordinationes per saltum conferendi, at paulatim decrevit eorum numerus, qui per omnem vitam mallent diaconi permanere quam altius ascendere. Ita factum est, ut in Ecclesia Latina paene evanuerit Diaconatus permanens. Vix commemorare attinet ea, quae Tridentinum Concilium decrevit, cum sibi proposuisset ordines sacros secundum propriam eorum naturam redintegrare ut munia pristina in Ecclesia Sessio XXIII, capp.

  AMARGI HILLIER PDF

Rem celeriter attigit etiam Decessor Noster fel.

AAS 49p. Concilium denique Vaticanum II optatis et precibus auffragatum est, ut Diaconatus permanens, ubi id animarum bono conduceret, instauraretur veluti medius ordo inter superiores ecclesiasticae hierarchiae gradus et reliquum populum Dei, quasi interpres necessitatum ac votorum christianarum communitatum, instimulator famulatus seu diaconiae Ecclesiae apud locales christianas communitates, signum vel sacramentum ipsius Christi Domini, qui non venit ministrari, sed ministrare Cf Mt 20, Quapropter tertia in Concilii sessione, mense Octobri anno MCMLXIV habita, ratum habuerunt Patres principium renovationis Diaconatus, ae insequenti mense Novembri promulgata est Constitutio Dogmatica Lumen Gentiumcuius articulo 29 praecipua lineamenti illius status propria describuntur: Gratia etenim sacramentali roborati, in Diaconia liturgiae, verbi et caritatis Populo Dei, in communione cum Episcopo eiusque presbyterio, inserviunt AAS 57p.

De stabilitate vero in diaconali gradu, eadem Constitutio haec declarat: Cum vero haec [Diaconorum] munera, ad vitam Ecclesiae summopere necessaria, in disciplina Ecclesiae latinae hodie vigenti in pluribus regionibus adimpleri difficulter possint, Diaconatus in futurum tamquam proprius ac permanens gradus hierarchiae restitui poterit Ibidem.

Restitutio autem haec permanentis Diaconatus postulabat, ut Concilii mandata altius pervestigarentur atque ut ac deliberaretur de iuridica condicione Pascensum, tam caelibis pascnedum matrimonio iuncti.

Ad pascendum. Ediz. inglese

Simul vero necesse erat, ut ea, quae ad Diaconatum eorum, qui Sacerdotes futuri sunt, spectant, ad hodiernas condiciones aptarentur, ut revera Diaconatus exercitium eam praeberet probationem vitae, maturitatis atque ad sacerdotale ministerium aptitudinis, quam vetus disciplina a candidatis ad Pascenduk postulabat.

Nunc autem, dum, ulterius procedentes, hoc ipso die Apostolicas Litteras, a verbis Ministeria quaedam incipientes, promulgamus, expedire arbitramur certas edere normas circa Diaconatum; itemque volumus, ut candidati ad Diaconatum noscant, quae ministeria ipsi exercere debeant ante sacram ordinationem, necnon pascendkm tempore et qua ratione onera caelibatus et precationis liturgicae sibi assumenda sint.

Cum vero ingressus in staturo clericalem ad Diaconatum differatur, non amplius habetur ritus primae tonsurae, quo laicus fiebat clericus. Attamen novus ritus inducitur, quo is, qui ad Diaconatum vel Presbyteratum adspirat, publice manifestat suam voluntatem se Deo et Ecclesiae offerendi, ut sacrum ordinem exerceat; Ecclesia vero, hanc oblationem accipiens, eum eligit et vocat, ut ad sacrum ordinem recipiendnu se praeparet, et hac ratione inter candidatos ad Diaconatum et Presbyteratum rite cooptetur.

Peculiari autem ratione convenit, ut ministeria Lectoris et Acolythi committantur iis, qui ut candidati ad ordinem sacrum specialiter se Deo et Ecclesiae devovere cupiunt.

Ecclesiae enim, quippe quae non desinat, ex mensa tam verbi Dei quam Corporis Christi panem vitae sumere acque fdelibus porrigere Const. AAS 58p. Ex quo fit, ut veritas ministerii maxima eniteat efficacitate.

  LUCRETIA MEGADETH PDF

Candidati, enim, ad sacros ordines accedant, suae vocations plane conscii, spiritu ferventes, Domino servientes. Omnibus igitur mature perpensis, peritorum voto exquisito atque Conferentiis Episcopalibus pascenvum earumque sententiis attentis, necnon collatis consiliis cum Venerabilibus Fratribus Nostris membres Sacrarum Congregationum, ad quas pertinet, Apostolica auctoritate Nostra decernimus ea, quae sequuntur, derogando — si et quatenus opus sit — praescriptis Codicis Iuris Canonici hucusque vigentis, eademque hisce Litteris promulgamus.

Ad quam admissionem rite habendam requiritur libera adspirantis petitio, propria manu exarata ac subscripta, necnon competentis Superioris ecclesiastici acceptio scripto data, vi cuius Ecclesiae electio efficitur. Professi in religionibus clericalibus, ad Presbyteratum contendentes, hoc pascendun non tenentur. Acceptari possunt ii, qui signa verge vocationis praebeant, atque, bonis moribus ornati et, a mentis corporisque defectibus immunes, vitam suam Ecclesiae servitio dicare velint ad Dei gloriam animarumque bonum.

Oportet, ut, qui ad Diaconatum transeuntem adspirant, vigesimum saltem aetatis annum expleverint et studiorum theologicorum curriculum coeperint. Candidati ad Diaconatum, sive permanentem sive transeuntem, et ad Presbyteratum ministeria Lectoris et Acolythi debent recipere, nisi ea pascenxum receperint, et per congruum tempus exercere, quo melius disponantur ad futura munera Verbi et Altaris.

Dispensado a recipiendis ministeriis pro iisdem candidatas Sanctae Sedi reservatur. Ritus liturgici, quibus fit admissio inter candidatos ad Diaconatum et Presbyteratum ac ministeria supra memorata demandantur, peragi debent ab Ordinario Episcopo et, in clericalibus institutis perfectionis, Superiore Maiore adspirantis.

Sede vel a Conferentiis Pascenduk statuta, serventur inter collationem — per curriculum theologicum habendam ministeriorum Lectoratus et Acolythatus, pascenvum inter collationem Acolythatus et Diaconatus.

Consecratio propria caelibatus, propter Regnum caelorum servati, huiusque obligatio pro candidatas ad Sacerdotium et pro candidatas non uxoratis ad Diaconatum reapse conectuntur cum Diaconatu.

Publica ipsius sacri caelibatus assumptio coram Deo et Ecclesia etiam a religiosas celebranda est speciali ritu, qui pqscendum diaconalem praecedat. Caelibatus hoc modo assumptus impedimentum dirimens est ad nuptias ineundas. AAS 59p. Ingressus in statum clericalem et incardinatio alicui dioecesi ipsa ordinatione Diaconali habentur. Ritus admissionis inter candidatos ad Diaconatum et Presbyteratum necnon consecrationis propriae sacri caelibatus a competenti Romanae Curiae Dicasterio proxime iuris publici fiet.

Candidati ad sacramentum Ordinis, qui ante promulgationem harum Litterarum Primam Tonsuram iam receperunt, omnia officia, iura et privilegia clericorum propria retinent; qui vero ad ordinem Subdiaconatus sunt promoti, susceptis obligationibus sive circa caelibatum sive circa Liturgiam Horarum tenentur; at publicam sacri caelibatus assumptionem coram Deo et Ecclesia, novo speciali ritu, qui ordinationem Diaconalem praecedit, iterum celebrare debent. Quaecumque vero a Nobis per has Litteras, motu proprio datas, decreta sd, ea omnia firma ac rata esse iubemus, contrariis quibusvis nihil obstantibus.

Paulus VI Motu Proprio.

admin